Kitabın Adı:Uçan Spagetti Canavarının Kutsal Kitabı
Kitabın Yazarı:Bobby Henderson
Kitabın Yazılma Yılı:08 – 2010
Kitabın Yayınevi: Altıkırkbeş Yayınları
Kitabın Basım Yılı: 08 – 2010
Sayfa Sayısı:218

Kitap tanıtım yazısı:

Dünya üzerinde Müslümanlık, Musevilik. Hıristiyanlık, Budizm haricinde daha pek çok dinî inanç vardır. Hattâ kimi dinler içindeki mezhepler veya tarikatlar bir süre sonra artık kendi kitabı üzerinden işi sürdürmeye kadar gider. Kimine göre sahte bir din, kimine göre saçmalık olarak adlandırılsa da son yılların en eğlenceli dini “pasta-farianlık” olsa gerek. Boby Handerson’m kaleme aldığı Uçan Spagetti Canavarının Kutsal Kitabı tüm dünyada inananı olan bir dinin kutsal kitabı(!) Yaratıcı tanrıları uçan bir spagetti canavarı. Neden mi?
Musa’nın da dediği gibi “sadece ekmekle yaşanmaz”, arada bir makarnaya da ihtiyacımız vardır da ondan. Bu olağanüstü eğlenceli “din” kitabında yaradılıştan evrime, diğer dinlerin kusurlarından yaratıcıları Uçan Spagetti Canavarı’ın etken olduğu tüm olaylara kadar her şey anlatılıyor. Evrimi korsanlardan başlatan bir dine inanmak gerçekten eğlenceli gibi görünüyor aslında. Kendileri de söylüyorlar tüm samimiyetleriyle: “Bizi 30 günlüğüne deneyin; eğer bizden hoşlanmazsanız, eski dininiz sizi seve seve geri kabul edecektir.”

Kitabın adı : Benim de Söyleyeceklerim Var!
Kitabın yazarı: Umut Sarıkaya
Kitabın yayın evi : Doğan Kitap
Yayın tarihi : Ekim,2005
Sayfa sayısı: 248 Sayfa
Kitap tanıtım yazısı :

Nasrettin Hoca Ramazan fıkraları
Sultan Alâaddin, Hoca’yı iftara çağırmış. Sofraya önce düğün çorbası gelmiş. Sultan çorbadan bir kaşık içince uşakları çağırmış:

- Bu ne biçim çorba! Unlar topak topak bırakılır mı? Kaldırın şunu! Onu kaldırıp nar gibi kızarmış hindi dolması koymuşlar. Bir lokma aldıktan sonra Sultan yine bağırmış:

- Ne ahmak herife çattık! Baharat koyma demedim mi ben o aşçıbaşıya! Kaldır! Gözüm görmesin! Onu da götürüp bir sini baklava koymuşlar. Sultan bu kez de köpürmüş:

- Aç karnına baklava yenir mi bre Alçak? Kaldır: Hoca bunu da işitince, eline bir kaşık alıp sofradan kalkmış, az ileride duran etli pilavı atıştırmaya başlamış. Sultan;

Hocam, demiş, ne yapıyorsun?

Sultanım, demiş Hoca, siz öbür yemeklerle uğraşırken ben de şu pilav lengeriyle biraz görüşeyim dedim.

Nasrettin Hocanın diğer ramazan fıkraları için tıklayınız…

İkinci  hikaye

Velî Efendizâde gibi o zamânın kibârlarından biri Hoca’yı İftâra çağırmış. Gündüzden celb  edüp câmi câmi’ dolaştırarak haddinden ziyâde acıktırmış. İftâr zamânı yemek odasına girilüp de mevz’-i mahsûsunda hindi dolması, baklava, börek gibi şeyleri Hoca göz ucuyla temâşâ edince sabr u karârı elden gitmiş. Ağzının suyu akmağa başlamış. Sofraya oturmuşlar. A’lâ bir işkenbe çorbası gelmiş. Hâne sâhibi hezârân vakarla bir kaşık alup:

“A!… Hay Allah müstahakını versin, Kâhyâ Efendi! Sana kaç kere tenbîh ettim ki şu aşçıya söyle, çorbaya sarımsak koymasın, diye. Kaldırın, kaldırın!” der.

Çorbayı kâseden, bir karış köpüğü taşmış olduğu hâlde kırıta kırıta kaldırırlar. Hoca göz ucuyla teşyî’ edüp hafifçe içini çeker. Hâne sâhibini

“Efendim!… diye tasdik ederler. Derken hindi dolması gelir; nar gibi kızarmış; etrâfa mis gibi râyihalar salmış; haşviyâtı olan koyu renk, pirinç fıstık gibi şey’ler hârice taşmış… Efendi, kemâl-i nezâketle bir lokma alır. Pürâteş kesilerek:

“Be, Ağa! Geçen gün sana söylemedim mi, bu herif bahârat kullanmasın, diye. Bana kasdiniz mi var? Sen olsun dokunduğunu bilmez misin? Otuz senedir kapumdasın. Allah hepinizin lâyığınızı versin! Kaldırın, kaldırın!” der.

Kemâl-i ‘azametle hindi dolması lengeri de gider. Bîcâre Hoca gerçekten hazîn bir sûrette derûnî bir ah ç eküp arkasından baka kalır. Bir harem ağası sırayı ri’âyeten baklavayı getirir. Efendi hışımla bir kere yüzüne bakup.

“Be sersen ‘Arab! Aç karnına tatlıdan başlanır mı? Yıkıl oradan!… diyince bîçâre ‘Arab yediği kamçıların vâhimesiyle daha elini çekmediği baklava tabağını kaptığı gibi bir nefeste kapuyı bulur. Kendini dışarıya dar atar. Hoca bakar ki en nefîs yemekler hep birer bahâne ile geri gidiyor. Hemân kaşığı yakaladığı gibi mevz’-i mahsûsunda duran tablanın başına çöker. Dumanıyla misler, anberler nisâr etmekte olan molozlu pilâva kaşık atmağa başlar. Hâne sâhibi sofradan:

“Efendi! Gel! Neye savuştun?” diye haykırınca:

“Aman Beyim! Bana biraz mühmet verin! Öbür y emeklerin birer birer cürm ü günâhı ta’dâd edilüp cezâsı ta’yîn edilinceye kadar bendeniz şu bizim eski dost ile bir mıkdâr görüşeyim; hâl ü hâtır sorayım; derûnunu yoklayayım. Siz işinize devâm edin.” Demekle huzzârdan kahkahalar başlayup gülüşe oynaşa kemâl-i inbisâtla ta’âma ibtidâr eylemişlerdir.