Yarın okul açılacak. Küçükken ne kadar heyecanlı olurdum, okul açılmadan bir gün öncesinde uyuyamazdım o gece. Başım ağrıdığından değil de içimde bir şey olurdu o yüzden. Şimdi bakıyorum da ne kadar soğumuşum her şeyden. Beni heyecanlandıran şeyler ne kadarda azalmış hayatımda.Küçükken verilen hediyelere deliler gibi sevinirken şimdi gururumdan verilen hediyeyi bile alamaz olmuşum. Ne kadar da tuhaf bir insan olmuşum? Benim için gri yok ya iyi ya kötü kesin bir karar vermek gerek hayatta. Bunu diğer insanlara oranla daha iyi yapıyorum sanırım. Yanlış bile olsa o an için kararımı veriyorum. Korkmuyorum açıkçası küçükken bir kavga olduğunda ya da biri yaralandığında hep bir şey olacak diye korkardım. Şimdi açtığım tüm kapıları ne olacak, en fazla ölürüm anlayışıyla açıyorum. Biliyorum güzel bir şey değil. Ama etrafımda bir zırh varmış gibi hissediyorum bazen ve bunun ne olduğunu bugün anladım beni koruyan şey Annemin duaları…

Seneler  önce  Mısırda  Nil  nehrinde, nehrin bir yakasından ötesine yolcu taşıyarak geçimini sağlayan yaşlı bir kayıkçı, kayığındaki küreklerden birisine “İnanç”, diğerine “çalışmak” yazmış. Yolculardan bir  bilgin sebebi sorduğunda bu güngörmüş kayıkçı:
“Nehri karşıdan karşıya geçmek için her iki küreğe de ihtiyaç var. Çalışmaksızın inanç ve inançsız çalışmak sizi bir dairede döndürür durur. Hayat yoluna tek kürekle çıkmak da nehri tek kürekle geçmeye çalışmaktan farksızdır. Hiçbir yere gidemezsiniz.” demiş.

Bilge zatlardan biri, evinde otururken birden kapı çalınır. İnip bakar. Eski tanıdıklarından biri. Fakat Allah rızası için sadaka istemeye gelen bu eski dostu mahcup etmek istemediği için kendisine görünmez. Hemen içeri koşup sandıkta ne geçerse eline, hepsini getirip, kapı aralığından uzatır. Adam dua ederek gittikten sonra o zat hüngür hüngür ağlamaya başlar.
Karısı:
- Verdiklerin gözüne çok göründü, yaptığın cömertliğe pişman oldun da, onun için mi ağlıyorsun? diye sorar.
- Hayır! der, aklına gelen yanlış! Ben verdiğim para için değil, uzun zamandan beri görmediğim bir dostumun halini sorup araştırmadığım için, onu dilenmeye zorlanacak duruma getirişime ağlıyorum!..

Bir gün bilge hırkasını çıkardı ve onunla bir yumurtayı sarıp sarmaladı. Sonra da kasabanın ana meydanına gelip insanların kendi etrafına toplanmalarını istedi. Onlarca, yüzlerce kişi bilgenin çevresini sardı.
“Bugün hepinizin katılabileceği büyük bir yarışma düzenliyorum.” diye seslendi bilge. “Kim bu hırkanın içinde ne olduğunu bilirse, onun içindeki yumurtayı ona vereceğim.”
İnsanlar birbirleriyle bakıştılar, meraklandılar. Ama kimse bir tahminde bulunmak istemedi. Sonunda kalabalıktan birisi bilgeye şöyle dedi:
“Bunu nereden bilebiliriz, bize vahiy gelmedi ki.
‘Bakın, bu hırkanın içindeki şeyin yumurta sarısı gibi sarı bir öbeği var ve yumurta beyazı gibi şeffaf bir sıvıyla kaplı , kolayca kırılabilen bir kabukla çevrili. Hadi bilin bakalım bu hırkanın içinde ne var?”
Çevresini saran herkes bilgenin elinde bir yumurta tuttuğunu dü§ünüyordu, ama cevap o kadar besbelliydi ki, hiç kimse o kadar insanın önünde rezil olmak istemiyordu. Öyle ya, o şey ya bir yumurta değilse, bilgenin derin ilmiyle söylemek istediği başka birşey ise Hayır hayır, bilge mutlaka başka bir şeyi ima ediyordu.
Bilge, iki defa daha sordu. Ama aptal durumuna düşmek istemediği için kimse cevap vermedi. Bilge sonunda hırkayı açıp yumurtayı herkese gösterdi ve şöyle dedi:
“Aslında cevabı hepiniz biliyordunuz. Ama kimse cesaret edip de bunu dile getiremedi. Bu haliniz, riske girmeye, kaybetmeyi göze almaya cesaret gösteremeyenlerin haline benziyor. ( gerçekte çözümler çok basit. Bu basit çözümleri Allah akıl gözümüzle gösteriyor. Ama insanlar hep karmaşık açıklamaların peşine düşüyorlar, sonunda ise bu açıklamalardan bir şeyler yapmaya sıra gelmiyor.”

Bir zamanlar, bir delikanlı bir bilgeye talebe olmak istedi. “Bana talebe olmak zordur, korkarım sen bunu başaramazsın” drdi bilge.
Ama genç kararlıydı. Kendisinden ne isterse yapmaya hazır ol-ı luğunu söyledi. Bilge de ona manevi yoldaki ilk vazifesini verdi:

“Bir yıl boyunca kim seni kızdırmaya çalışsa ona bir lira vereceksinsin.”
Genç denileni yaptı ve tam bir yıl boyunca kendisini öfkelendirmeye çalışan insanlara para verdi. Bir yılın sonunda genç, bilgeye geldi ve bundan sonraki vazifesine hazır olduğunu bildirdi:
“Önce şehre git ve bana biraz yiyecek al” dedi bilge.
Genç yanından ayrılır ayrılmaz, bilge dilenci kıyafetine bürünüp sadece kendisinin bildiği kısa bir yoldan gençten önce şehir ulaştı. Gencin geçeceği yola oturdu ve onu bekledi. Tam genç  yanından geçecekken dilenci ona hakaret etmeye başladı. Baskılarının duyacağı sesle onun ne kadar aptal göründüğünü söyledi ama gençte hiçbir öfke işareti yoktu. Tam aksine:
“Ne kadar harika!” diye karşılık verdi genç sakin bir şekilde. “Tam bir yıl bana hakaret eden herkese para ödemek zorunda kaldım, şimdi tek kuruş ödemek zorunda değilim.”
Bunun üzerine üzerindeki dilenci kıyafetini çıkaran ve yüzünü değiştiren bilge gence şöyle dedi:
“Başkalarının ne dediğine aldırış etmemeyi başaran bir kişi bilgelik yoluna adım atmış demektir. Eminim ki sen bundan böyle hakaretlere aldırış etmeyeceksin ve doğru bildiğin yoldan asla ayrılmayacaksın.