Vaktiyle ülkelerin birinde bir kral bir yarışma düzenler yarışmanın adı “yolda en iyi yürüyen insan” yarışmasıdır. Yarışmaya katılım büyük olur. Herkes en iyi kyafetlerini giyer kendilerine özel farklı farklı kıyafetler giyip en dik ve asil duruşları ile yulda yürümeye başlarlar. Ama yolun tam ortasında bütük bir taş parçası vardır. Yarışmacılar bu taşın etrafından dolanark bir güzel yürüyüp yolu tamamlar, yarışmacılardan biri taşın önüne geldiğinde onu itekleyerek yolun kenarına koyar. Yarışma bittiğinde kral yarışmanın birincisini ilan eder. Yarışmayı kazanan yolun ortasındaki taşı kenara çekip diğer insanlarıda düşünen o adam olur.

Bu güzel hikayeden de anlıyoruz ki, insan sadece kendini değil çevresindeki insanlarıda düşünmeli, diğer insanlarada yardımcı olmalıdır. İnsanın en güzeli insanlara faydalı olandır.

Dağda özgürce yaşayan bir inek, bir beygir, bir eşek, dağılıp insanların arasına karışarak ne yaptıklarını öğrenmeye ve beş yıl sonra buluşmaya karar verdiler. Her biri başka yöne yola çıktılar.

Beş yıl sonra buluşma yerine önce inek ile beygir geldi.

Ikisi de perişan bir halde, zayıflamış, dişleri dökülmüş, kamburları çıkmış, adeta çökmüşlerdi.

Beygir sordu: “Nedir bu halin inek?..”

Inek iç çekerek anlattı:

“Bu insanlar merhametsiz. Beni durmadan birbirlerine sattılar. Alan sütümü sağdı. Bir inek daha varmış, onu yanıma koyup çifte koştular, aç bıraktılar. Canımı zor kurtardım be kardeş…”

Sonra beygir anlattı:

“Benim de ağzıma bir demir parçası geçirdiler, ağzımı açamadım. Üzerime bindiler. O indi öbürü bindi, o indi öbürü bindi… Binmedikleri zamanlar zincire vurdular… Belim çöküp de onları taşıyamaz bir hale geldiğimde arkama kocaman bir araba bağladılar, bu sefer birçoğunu birden taşımaya başladım. Ben onları taşıdıkça kırbaçladılar. Canımı zor kurtardım yav inek kardeş…”

*

Ve uzaktan eşek gözüktü.

Eşek; ıslık çala çala, taşlara tekme ata ata geldi. Mutluydu.

Şişmanlamıştı, tüyleri parlıyordu, gözlerinin içi gülüyordu, üzerinde lacivert takımlar vardı.

Inek ile beygir, “Nedir bu halin, neler oldu” diye merakla sordular, eşek anlattı:

“Bir memlekete vardım, birisi bağırdıkça insanlar onu alkışlıyordu. Ben de yüksekçe bir yere çıkıp bağırdım. Benim bağırmamı bilirsiniz, duyan benim yanıma koştu, duyan koştu. Onlar geldikçe ben daha çok bağırdım…”

“Sonra?..”

“Sonra beni başkan seçtiler…”

“Yani sen başkan mı oldun?..”

“Evet… Bir şey yapmama gerek kalmıyordu, ben bağırdıkça onlar ‘Memleket seninle gurur duyuyor’ diye alkışladılar. Yiyecek birçok şey vardı. Ben ise yedim ve bağırdım, yedim ve bağırdım…”

“Pekiii… Senin eşek olduğunu anlamadılar mı?…”

Eşek yanıtladı: “Valla yarısı anladı ama diğer yarısına anlatamadılar…”

Tarlasında çalışan hocaya tanımadığı biri yaklaşır: “Efendi amca, falanca köye kaç saatte gidebilirim?” Hoca cevap vermemiş. Halbuki üç kez seslenmiş yabancı. “Her halde sağır” diye düşünüp  yoluna devam etmiş. Epey uzaklaştıktan sonra, Hoca “Evlat gel!” diye bağırmış. Merakla geri dönen gence: “Sen üç saatte ancak gidersin.” demiş. Adam kızmış: “Be adam biliyordun da daha önce niye söylemedin?” “Evet!” demiş Hoca, “Yolu biliyorum ama senin nasıl yürüdüğünü görmeden nasıl cevap verebilirdim ki?”

Bir zamanlar Çin’de bilgeliğinin ülkesini bir güneş gibi aydınlattığı , zekası ve zenginliğine kimsenin ulaşamadığı bir hükümdar yaşardı.
Bir gün veziri üzgün bir halde yanma geldi ve “Yüce hükümdarım” dedi. “Siz ülkemizdeki en yüce insansınız, yaşamımızın efendisisiniz. Ülkede yolculuk ederken ne duydum biliyor musunuz? Her yerde insanlar size şükrediyorlardı. Fakat kimi insanlar sizin hakkınızda konuşuyorlar, kararlarınızı eleştiriyorlardı. En güçlüden daha güçlü olan sizin gibi bir hükümdarın ülkesinde, böyle bir başkaldırma nasıl olabilir?”
Hükümdar vezirini gülümseyerek dinledi ve “Krallığımdaki her insan gibi sizler için de ne yaptığımı biliyorsun” dedi. “Yedi ülke benim denetimimde. Benim yönetimimdeki bu ülkeler gelişti ve zenginleşti. Bu yedi ülkedeki insanlar beni adaletimden dolayı seviyor. Tamamen haklısın. Birçok şey yapabilirim. Kentlerimin kapılarını kapatabilirim. Fakat yapamayacağım bir şey var. Halkımın ağzını kapatamam. Asıl önemli olan kimi insanların benim hakkımda kötü şeyler söylemeleri değil, benim onlar için gerçekten iyi olan şeyleri yapmam.”

Seneler  önce  Mısırda  Nil  nehrinde, nehrin bir yakasından ötesine yolcu taşıyarak geçimini sağlayan yaşlı bir kayıkçı, kayığındaki küreklerden birisine “İnanç”, diğerine “çalışmak” yazmış. Yolculardan bir  bilgin sebebi sorduğunda bu güngörmüş kayıkçı:
“Nehri karşıdan karşıya geçmek için her iki küreğe de ihtiyaç var. Çalışmaksızın inanç ve inançsız çalışmak sizi bir dairede döndürür durur. Hayat yoluna tek kürekle çıkmak da nehri tek kürekle geçmeye çalışmaktan farksızdır. Hiçbir yere gidemezsiniz.” demiş.