Bu deney aslında bizim için önemli, zira insanın kötü alışkanlıklar sonucu yada devam eden düzenli tembelliği sonucu insanın nasıl buna alıştığı ve zarar gördüğünün bir göstergesi.

Deney şu şekilde..

İçi çok sıcak su dolu bir kovaya kurbağa atılır. Kurbağa sıcak suya girer girmez acı duyarak birden uzun arka bacaklarını açarak sıcak sudan fırlar ve kurtulur..

Bundan sonra ikinci aşamaya gelinir. Soğuk su bulunan kovaya kurbağa atılır ve kovanın altı ateşe verilir. Yavaş yavaş ısınan suda kurbağa ani refleks vermez zira suyun gittikçe ısındığının bile farkında değildir. Bunun sonucunda arka bacağının kasları sıcak nedeniyle küçülür. Su artık dayanılmaz sıcaklığa ulaşınca kurbağa can havli ile bacaklarını iter ama bacak kasları kısaldığından zıplayamaz ve suda haşlanır.

Bu durum insanlar içinde geçerlidir. Zira insanlar boş bir hayatta zev içinde yaşarak rehavete kapılırlar, ilerisini düşünmeden az, yada o an yettiği kadarı ile çalışıp gerisini düşünmezler, ileride başlarına bir iş geldiğinde ne yapacaklarını şaşırır o durumdan kendilerini kurtaracak bilgi, tercrübe ve gücü kendilerinde bulamazlar.

Bu nedenle her hiç bir zaman rehavete kapılmadan çalışmalı, sürekli ileriyi düşünmeli, ilerlemeliyiz.

Dağda özgürce yaşayan bir inek, bir beygir, bir eşek, dağılıp insanların arasına karışarak ne yaptıklarını öğrenmeye ve beş yıl sonra buluşmaya karar verdiler. Her biri başka yöne yola çıktılar.

Beş yıl sonra buluşma yerine önce inek ile beygir geldi.

Ikisi de perişan bir halde, zayıflamış, dişleri dökülmüş, kamburları çıkmış, adeta çökmüşlerdi.

Beygir sordu: “Nedir bu halin inek?..”

Inek iç çekerek anlattı:

“Bu insanlar merhametsiz. Beni durmadan birbirlerine sattılar. Alan sütümü sağdı. Bir inek daha varmış, onu yanıma koyup çifte koştular, aç bıraktılar. Canımı zor kurtardım be kardeş…”

Sonra beygir anlattı:

“Benim de ağzıma bir demir parçası geçirdiler, ağzımı açamadım. Üzerime bindiler. O indi öbürü bindi, o indi öbürü bindi… Binmedikleri zamanlar zincire vurdular… Belim çöküp de onları taşıyamaz bir hale geldiğimde arkama kocaman bir araba bağladılar, bu sefer birçoğunu birden taşımaya başladım. Ben onları taşıdıkça kırbaçladılar. Canımı zor kurtardım yav inek kardeş…”

*

Ve uzaktan eşek gözüktü.

Eşek; ıslık çala çala, taşlara tekme ata ata geldi. Mutluydu.

Şişmanlamıştı, tüyleri parlıyordu, gözlerinin içi gülüyordu, üzerinde lacivert takımlar vardı.

Inek ile beygir, “Nedir bu halin, neler oldu” diye merakla sordular, eşek anlattı:

“Bir memlekete vardım, birisi bağırdıkça insanlar onu alkışlıyordu. Ben de yüksekçe bir yere çıkıp bağırdım. Benim bağırmamı bilirsiniz, duyan benim yanıma koştu, duyan koştu. Onlar geldikçe ben daha çok bağırdım…”

“Sonra?..”

“Sonra beni başkan seçtiler…”

“Yani sen başkan mı oldun?..”

“Evet… Bir şey yapmama gerek kalmıyordu, ben bağırdıkça onlar ‘Memleket seninle gurur duyuyor’ diye alkışladılar. Yiyecek birçok şey vardı. Ben ise yedim ve bağırdım, yedim ve bağırdım…”

“Pekiii… Senin eşek olduğunu anlamadılar mı?…”

Eşek yanıtladı: “Valla yarısı anladı ama diğer yarısına anlatamadılar…”

Tarlasında çalışan hocaya tanımadığı biri yaklaşır: “Efendi amca, falanca köye kaç saatte gidebilirim?” Hoca cevap vermemiş. Halbuki üç kez seslenmiş yabancı. “Her halde sağır” diye düşünüp  yoluna devam etmiş. Epey uzaklaştıktan sonra, Hoca “Evlat gel!” diye bağırmış. Merakla geri dönen gence: “Sen üç saatte ancak gidersin.” demiş. Adam kızmış: “Be adam biliyordun da daha önce niye söylemedin?” “Evet!” demiş Hoca, “Yolu biliyorum ama senin nasıl yürüdüğünü görmeden nasıl cevap verebilirdim ki?”

4 Temmuz 1952 günü, 34 yaşında bir kadın Pasifik Okyanusuna bir dalış yaptı. Catalina Adasından 21 mil batısında kalan Kaliforniya’ya doğru yüzmeye başladı. Eğer başarılı olursa bunu yapan ilk kadın olacaktı. Adı Florence Chadwick olan bu yüzücü, Manş Denizini her iki yönde geçen ilk kadındı. O sabah su vücudu uyuşturacak kadar soğuktu. Ve sis o kadar yoğundu ki; beraberindeki tekneleri güçlükle görebiliyordu. Milyonlarca insan televizyonlardan onu izliyordu. Köpek balıklarının ve dondurucu soğuğun etkisini hiçe sayarak 15 saat yüzdü. Yakındaki teknede bulunan annesi ve antrenörü hedefe çok yaklaştığını ve devam etmesini söyledilerse de o kendisini sudan çıkarmalarını istedi. Azimli yüzücü, Kaliforniya kıyısına yarım mil kala sudan çıkışının nedenini şöyle açıkladı: “Karayı görseydim başarabilirdim.”

Seneler  önce  Mısırda  Nil  nehrinde, nehrin bir yakasından ötesine yolcu taşıyarak geçimini sağlayan yaşlı bir kayıkçı, kayığındaki küreklerden birisine “İnanç”, diğerine “çalışmak” yazmış. Yolculardan bir  bilgin sebebi sorduğunda bu güngörmüş kayıkçı:
“Nehri karşıdan karşıya geçmek için her iki küreğe de ihtiyaç var. Çalışmaksızın inanç ve inançsız çalışmak sizi bir dairede döndürür durur. Hayat yoluna tek kürekle çıkmak da nehri tek kürekle geçmeye çalışmaktan farksızdır. Hiçbir yere gidemezsiniz.” demiş.