Zaman belki bazı şeyleri geçiştirebilir ama hiç bir yaşanılanı unutturmaz. Eğer gerçekten yaşamışsan… Bir kere aldatıldım mı güvenemesin kimseye bir daha. Bir kere aşık oldum mu olamazsın bir daha. Bile bile ateşe atlamak gibi bir şey bu bir kez yapan bunu bir daha neden yapsın ki? Garip bir şey bu hayat… Güldürüyor kimi zaman insanı… O kadar mutlu oluyorsun ki o zaman farkına varıyorsun hayatın. Hayat güzelmiş diyorsun… Gün gelip öyle acı çekiyorsun ki yaşamak istemiyorsun. Ve dayanacak gücün kalmadığında tek çareyi ölümde buluyorsun. Bu kadar güzelken yaşamak değer mi bilinmedik bir yere gitmeye? Sahip olduğumuz en değerli şeyi hayatımızı vermeye değer mi? Birini öylesine seversin ki öylesine acır ki için bu acıyı çekmek yerine ölmeyi seçersin. Oysa bir gülüşüyle dindirir bu acıyı bilirsin. Bir dokunuşla bir gülümse ile can verir tekrar sana. Birden toparlanırsın ve bir daha hiç düşünmezsin ölmeyi… Böyle bir şey işte sevgi (:

Bir yerlerde tıkandığınızda, soluk almanız güçleştiğinde, yüreğiniz sustuğunda insan yeni yollar seçmeli. Yeni insanlarla tanışmalı. Hep istediğiniz bir şey varsa onu sürekli erteliyorsanız gerçekleştirmeyi denemelisiniz. Her geçen gün ölüme biraz daha yaklaştığınızı anlamalısınız. Her akşam aynı can sıkıntısıyla eve geliyorsanız değiştirin artık bir şeyleri. Eğer bunları yaşıyorsanız değişin artık. Küçük şeylerle başlayın önce her gün gittiğiniz yoldan gitmeyin okula ya da işe bir gün farklı bir şey yapın bir durak önce inin (: Gördüğünüzü tüm yüreğinizle hissetmeye çalışın. Kendinizi başkalarının yerine koyun sürekli. Ağlayan birini güldürmeyi deneyin. Güneşin doğuşunu seyredin. Sevmeden sevilmeyi mutlu etmeden mutlu olmayı beklemeyin. Önce kendinizi düşün hep bencil olun demiyorum ama ilk hep kendinizi düşünün. Her istediğinizi elde edemediğinizi bilin ki çok fazla hayal kırıklığı yaşamayın. UYKUDA GEÇİRMEYIN hayatı.

Bazen yalnız, bazen gerektiğinden fazla kalabalık geçiyor hayatım. Ne yaptığımı bilerek veya bilmeyerek yaşıyorum işte… Geriye dönüp baktığımda ise tam bir hayal kırıklığı. Yapacak hiçbir şey kalmamış öylece geçip gidivermiş zaman. Bazen öylesine çekip gitmek istiyorum ki, benim bile nerde olduğunu bilmediğim bir yerde olmak istiyorum, yapıyorum da bazen… Arkamda ne bıraktığımı düşünmeden gidiyorum uzaklara. Gittiğim yalnızlık beni mutlu ediyor mu? Başlarda evet… Sonraki günlerde yalnızlığım beni boğmaya başladı sıkıldım kendimi tanımadığım bir yaşamın ortasına attım. Yalnızlığa bir çözüm bulmuşçasına… O kadar çok özlüyorum ki eskiyi belki daha o yaşlarda değilim belki gelecekte yapacaklarımı özlemem gerek bu yaşlarda ama ben çocukluğumu özlüyorum. Aşık olduğum günleri özlüyorum bir benzerini bulamadığım için özlüyorum… Biliyorum bunun sonu yok olmayacak… Geri dönüşte olmayacak… Hep en istemediğim zamanlarda istemediğim şeyleri yaşamak zorundayım. Hiç olmayacak bir zamanda aşık olmak zorunda mıydım? Şimdi geçmişime özlem duymak zorunda mıydım? Biraz da kendim için nefes alsam kendim için yaşasam olmaz mı? Hep dediğim gibi en büyük çabamızdır ne yapsak çocuk kalmak…

Artık her gün arkadaşlarımla dışarı çıkmak istemiyorum. Yeni tanışmalar yeni insanlar istemiyorum. Gereksiz olan tüm insanları hayatımdan atıyorum. Yapmacık konuşmuyorum artık. Beni anlamayanlarla konuşmuyorum beni anlayanlara saklıyorum enerjimi. İstediğime istediğimi söyleme özgürlüğü hakkına sahibim artık. Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu biliyorum artık. Boş geçen her saniyem değerli artık. Gerektiğinde HAYIR demeyi biliyorum artık .Bu kelime söylediğim kişiye kırıcı gelse de benim için bazen hayat kurtarıcı olabiliyor. Sevgiye önem vermek gerektiğini biliyorum artık çünkü zamanı geliyor elimde sadece o kalıyor. Kendi zevkime göre giyiniyorum artık. Farklı görünmek için saçma sapan şeyler giymiyorum artık. Yemek yapmaktan bile zevk alıyorum. Büyüdükçe kendi fikirlerimi daha çok seviyorum daha da çok bağlanıyorum. Kendimi daha bir zeki görüyorum büyüdükçe. Büyüdükçe fikirlerimi sevdiğim gibi canımı da o kadar sevmemeye başlıyorum. Büyüdükçe delice şeyler yapıyorum…

Yarın okul açılacak. Küçükken ne kadar heyecanlı olurdum, okul açılmadan bir gün öncesinde uyuyamazdım o gece. Başım ağrıdığından değil de içimde bir şey olurdu o yüzden. Şimdi bakıyorum da ne kadar soğumuşum her şeyden. Beni heyecanlandıran şeyler ne kadarda azalmış hayatımda.Küçükken verilen hediyelere deliler gibi sevinirken şimdi gururumdan verilen hediyeyi bile alamaz olmuşum. Ne kadar da tuhaf bir insan olmuşum? Benim için gri yok ya iyi ya kötü kesin bir karar vermek gerek hayatta. Bunu diğer insanlara oranla daha iyi yapıyorum sanırım. Yanlış bile olsa o an için kararımı veriyorum. Korkmuyorum açıkçası küçükken bir kavga olduğunda ya da biri yaralandığında hep bir şey olacak diye korkardım. Şimdi açtığım tüm kapıları ne olacak, en fazla ölürüm anlayışıyla açıyorum. Biliyorum güzel bir şey değil. Ama etrafımda bir zırh varmış gibi hissediyorum bazen ve bunun ne olduğunu bugün anladım beni koruyan şey Annemin duaları…