Vaktiyle ülkelerin birinde bir kral bir yarışma düzenler yarışmanın adı “yolda en iyi yürüyen insan” yarışmasıdır. Yarışmaya katılım büyük olur. Herkes en iyi kyafetlerini giyer kendilerine özel farklı farklı kıyafetler giyip en dik ve asil duruşları ile yulda yürümeye başlarlar. Ama yolun tam ortasında bütük bir taş parçası vardır. Yarışmacılar bu taşın etrafından dolanark bir güzel yürüyüp yolu tamamlar, yarışmacılardan biri taşın önüne geldiğinde onu itekleyerek yolun kenarına koyar. Yarışma bittiğinde kral yarışmanın birincisini ilan eder. Yarışmayı kazanan yolun ortasındaki taşı kenara çekip diğer insanlarıda düşünen o adam olur.

Bu güzel hikayeden de anlıyoruz ki, insan sadece kendini değil çevresindeki insanlarıda düşünmeli, diğer insanlarada yardımcı olmalıdır. İnsanın en güzeli insanlara faydalı olandır.

Dağda özgürce yaşayan bir inek, bir beygir, bir eşek, dağılıp insanların arasına karışarak ne yaptıklarını öğrenmeye ve beş yıl sonra buluşmaya karar verdiler. Her biri başka yöne yola çıktılar.

Beş yıl sonra buluşma yerine önce inek ile beygir geldi.

Ikisi de perişan bir halde, zayıflamış, dişleri dökülmüş, kamburları çıkmış, adeta çökmüşlerdi.

Beygir sordu: “Nedir bu halin inek?..”

Inek iç çekerek anlattı:

“Bu insanlar merhametsiz. Beni durmadan birbirlerine sattılar. Alan sütümü sağdı. Bir inek daha varmış, onu yanıma koyup çifte koştular, aç bıraktılar. Canımı zor kurtardım be kardeş…”

Sonra beygir anlattı:

“Benim de ağzıma bir demir parçası geçirdiler, ağzımı açamadım. Üzerime bindiler. O indi öbürü bindi, o indi öbürü bindi… Binmedikleri zamanlar zincire vurdular… Belim çöküp de onları taşıyamaz bir hale geldiğimde arkama kocaman bir araba bağladılar, bu sefer birçoğunu birden taşımaya başladım. Ben onları taşıdıkça kırbaçladılar. Canımı zor kurtardım yav inek kardeş…”

*

Ve uzaktan eşek gözüktü.

Eşek; ıslık çala çala, taşlara tekme ata ata geldi. Mutluydu.

Şişmanlamıştı, tüyleri parlıyordu, gözlerinin içi gülüyordu, üzerinde lacivert takımlar vardı.

Inek ile beygir, “Nedir bu halin, neler oldu” diye merakla sordular, eşek anlattı:

“Bir memlekete vardım, birisi bağırdıkça insanlar onu alkışlıyordu. Ben de yüksekçe bir yere çıkıp bağırdım. Benim bağırmamı bilirsiniz, duyan benim yanıma koştu, duyan koştu. Onlar geldikçe ben daha çok bağırdım…”

“Sonra?..”

“Sonra beni başkan seçtiler…”

“Yani sen başkan mı oldun?..”

“Evet… Bir şey yapmama gerek kalmıyordu, ben bağırdıkça onlar ‘Memleket seninle gurur duyuyor’ diye alkışladılar. Yiyecek birçok şey vardı. Ben ise yedim ve bağırdım, yedim ve bağırdım…”

“Pekiii… Senin eşek olduğunu anlamadılar mı?…”

Eşek yanıtladı: “Valla yarısı anladı ama diğer yarısına anlatamadılar…”

Zaman belki bazı şeyleri geçiştirebilir ama hiç bir yaşanılanı unutturmaz. Eğer gerçekten yaşamışsan… Bir kere aldatıldım mı güvenemesin kimseye bir daha. Bir kere aşık oldum mu olamazsın bir daha. Bile bile ateşe atlamak gibi bir şey bu bir kez yapan bunu bir daha neden yapsın ki? Garip bir şey bu hayat… Güldürüyor kimi zaman insanı… O kadar mutlu oluyorsun ki o zaman farkına varıyorsun hayatın. Hayat güzelmiş diyorsun… Gün gelip öyle acı çekiyorsun ki yaşamak istemiyorsun. Ve dayanacak gücün kalmadığında tek çareyi ölümde buluyorsun. Bu kadar güzelken yaşamak değer mi bilinmedik bir yere gitmeye? Sahip olduğumuz en değerli şeyi hayatımızı vermeye değer mi? Birini öylesine seversin ki öylesine acır ki için bu acıyı çekmek yerine ölmeyi seçersin. Oysa bir gülüşüyle dindirir bu acıyı bilirsin. Bir dokunuşla bir gülümse ile can verir tekrar sana. Birden toparlanırsın ve bir daha hiç düşünmezsin ölmeyi… Böyle bir şey işte sevgi (:

Bir yerlerde tıkandığınızda, soluk almanız güçleştiğinde, yüreğiniz sustuğunda insan yeni yollar seçmeli. Yeni insanlarla tanışmalı. Hep istediğiniz bir şey varsa onu sürekli erteliyorsanız gerçekleştirmeyi denemelisiniz. Her geçen gün ölüme biraz daha yaklaştığınızı anlamalısınız. Her akşam aynı can sıkıntısıyla eve geliyorsanız değiştirin artık bir şeyleri. Eğer bunları yaşıyorsanız değişin artık. Küçük şeylerle başlayın önce her gün gittiğiniz yoldan gitmeyin okula ya da işe bir gün farklı bir şey yapın bir durak önce inin (: Gördüğünüzü tüm yüreğinizle hissetmeye çalışın. Kendinizi başkalarının yerine koyun sürekli. Ağlayan birini güldürmeyi deneyin. Güneşin doğuşunu seyredin. Sevmeden sevilmeyi mutlu etmeden mutlu olmayı beklemeyin. Önce kendinizi düşün hep bencil olun demiyorum ama ilk hep kendinizi düşünün. Her istediğinizi elde edemediğinizi bilin ki çok fazla hayal kırıklığı yaşamayın. UYKUDA GEÇİRMEYIN hayatı.

Bazen yalnız, bazen gerektiğinden fazla kalabalık geçiyor hayatım. Ne yaptığımı bilerek veya bilmeyerek yaşıyorum işte… Geriye dönüp baktığımda ise tam bir hayal kırıklığı. Yapacak hiçbir şey kalmamış öylece geçip gidivermiş zaman. Bazen öylesine çekip gitmek istiyorum ki, benim bile nerde olduğunu bilmediğim bir yerde olmak istiyorum, yapıyorum da bazen… Arkamda ne bıraktığımı düşünmeden gidiyorum uzaklara. Gittiğim yalnızlık beni mutlu ediyor mu? Başlarda evet… Sonraki günlerde yalnızlığım beni boğmaya başladı sıkıldım kendimi tanımadığım bir yaşamın ortasına attım. Yalnızlığa bir çözüm bulmuşçasına… O kadar çok özlüyorum ki eskiyi belki daha o yaşlarda değilim belki gelecekte yapacaklarımı özlemem gerek bu yaşlarda ama ben çocukluğumu özlüyorum. Aşık olduğum günleri özlüyorum bir benzerini bulamadığım için özlüyorum… Biliyorum bunun sonu yok olmayacak… Geri dönüşte olmayacak… Hep en istemediğim zamanlarda istemediğim şeyleri yaşamak zorundayım. Hiç olmayacak bir zamanda aşık olmak zorunda mıydım? Şimdi geçmişime özlem duymak zorunda mıydım? Biraz da kendim için nefes alsam kendim için yaşasam olmaz mı? Hep dediğim gibi en büyük çabamızdır ne yapsak çocuk kalmak…