Vietnam Savaşı’nın en şiddetli günlerinde bir gazeteci, askerlerle röportaj yapmak için ormanın derinliklerine girdi. Savaş koşullarının çetinliği karşısında dehşete kapılan gazeteci, Amerikalı genç piyade yüzbaşısına sordu:
“Bu kargaşalık içinde komutayı nasıl sağlıyorsunuz?”
Genç yüzbaşı şöyle cevap verdi:
“Bu askerler ormana daldıklarında ne yapacaklarını biliniyorlarsa onlara bunu söylemeyecek kadar uzakta olurum. Benim görevim bunu onlara önceden öğretmektir. Ondan sonra ne yapacakları, karşılaştıkları duruma göre verecekleri kendi kararlarına bağlıdır. Sorumluluk daima bendedir ama karar yetkisi cephedeki herkesindir.”

Deniz kıyısında bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır.

Güneş onu yakıp kavurur. O da Tanrıya yakarır keşke güneş olsaydım diye. “Ol” der Tanrı. Güneş oluverir.
Fakat bulutlar gelir örter güneşi, hükmü kalmaz.

Bulut olmak ister. “Ol” der Tanrı. Bulut olur. Rüzgar alır götürür bulutu, rüzgarın oyuncağı olur.

Rüzgar olmak ister bu kez. Ona da “Ol” der Tanrı. Rüzgar her yere egemen olur, fırtına olur, kasırga olur.
Herşey karşısında eğilir.

Tam keyfi yerindeyken koca bir kayaya rastlar. Ordan esen burdan eser, kaya banamısın demez!

Bildiniz, Tanrı kaya olmasına da izin verir.
Dimdik ve güçlü durmaktadır artık dünyaya karşı….
Sırtında bir acı ile uyanır….
Bir ihtiyar taşçı kayayı yontmaktadır. ..

“Amor Fati – Nietzsche ”
(Kaderini sev-belki seninki en iyisidir)

Pers Sultani iki adamı ölüme mahkûm etmiş Sultan’ın atını ne kadar
sevdiğini bilen mahkûmlardan bir tanesi hayatını bağışlarsa bir yıl içinde
ata uçmayı öğretebileceğini söylemiş Kendini dünyadaki tek ucan ata
binerken hayal eden Sultan bunu kabul etmiş Diğer mahkûm inanmayan
gözlerle arkadaşına bakmış ve “Atların uçamadığını biliyorsun Nasıl olup
da böyle delice bir fikirle çıkabildin ortaya ? Yalnızca kaçınılmazı
geciktiriyorsun o kadar ” ” Pek değil ” demiş birinci mahkûm ” Kendime
dört özgürlük şansı veriyorum.

Birincisi : Sultan bu yıl ölebilir.
İkincisi : Ben ölebilirim.
Üçüncüsü : At ölebilir.
Dördüncüsü ” Belki ata uçmayı öğretebilirim ” ! “

Hikayenin adı :Profesörün sınavı

Hikayenin türü: Düşündürücü hikayeler,bilgece hikayeler ,öyküler, kişisel gelişim hikayeleri















Ülkenin en iyi işletme  fakultelerinden birinde  okuyordu. okulun ikinci senesiydi ve okulun en başarılı öğrencilerinden birisiydi.Sene sonu  sınavlarından birisine daha  girmişti.Soru kağıdını alıp soruları hızlıca incelediğinde, onuncu soru karşısında şaşırıp kaldı. Soru kağıdını basan görevlinin işgüzarlığı mıydı yoksa? Veyahut bir dalgınlık eseri mi sorular listesine girmişti?
Aynı şaşkınlığı diğer öğrenciler de yaşıyorlardı. İçlerinden biri, cesaretini toplayıp:



“Hocam,” diye seslendi. “Onuncu soruyu soracaktım.”



“Evet arkadaşlar” dedi profesör, “o soruyu oraya ben koydum. Ve bundan da puan alacaksınız.”
Soru şöyleydi:



“Her gün okulu temizleyen hademe kadının adı nedir?”
Bütün öğrenciler bu kadını her gün, özellikle de sabah ve akşam saatleri koridoru temizlerken görürlerdi. Elli yaşlarında, uzun boylu, siyah saçlı bir kadındı. Ama, öğrencilerin onunla ne işi olabilirdi ki? Adını nereden bileceklerdi? Ne o cevap verebildi onuncu soruya, ne de diğer öğrenciler.
Sonuçta, o sene dersten tam not alan olmadı. Ama, kağıtları verip sınavdan çıkarken profesörün söylediği sözü hiçbiri hayatlarının sonuna kadar unutamayacaktı:



“Hayatınız boyunca insanlarla karşılaşacaksınız. Hepsi birbirinden farklı insanlar. Ama sizin ilginizi ve dikkatinizi hak eden insanlar bunlar. Onları göz ardı etmeden yaşamayı öğrenmeniz gerek.”
Delikanlı bu dersi hayatı boyunca unutmadı. Hademenin adını da. Adı Dorothy idi.

Hikayenin adı :Baltayı bilemek
Hikayenin türü: Kişisel gelişim , başarı hikayeleri,
Bir zamanlar gür ağaçlarla dolu bir ormanda iki oduncu ağaç kesiyorlardı. Birisi sabahları diğerinden çok daha erken kalkıyor, ağaçları kesmeye başlıyor, bir ağacı devirir devirmez hemen ötekini kesmeye başlıyordu. Dinlenmediği gibi, öğle yemeği için bile kendine zaman ayırmıyordu. Akşamları ise arkadaşı eve döndükten sonra bile çalışmalarını sürdürüyordu.
İkincisi ise, ağaç keserken zaman zaman dinleniyor, öğleyin güzelce karnını doyuruyor, akşamüzeri de evine dönüyordu.
Bir süre sonra, ikisi de kestikleri odunları ayrı ayrı dizmeye başladılar. Sonuç şaşırtıcıydı. İkinci oduncu, çok çalışan arkadaşından neredeyse iki kat daha fazla odun kesmişti.
Çok çalışan adam, hayretler içinde: “Nasıl olur, anlamıyorum?” dedi. “Ben senden daha çok çalıştım halbuki…” Öteki durumu, gülümseyerek açıkladı: “Ortada anlaşılmayacak bir şey
Doğru, sen durmadan çalıştın, ben ise arada oturup dinlendin dinlenirken, bir yandan da baltamı biledim. Baltam keskin
olduğu için daha az çabayla daha çok odun kesebildim.”

KAYNAK: