Kitabın Adı:

Kitabın Yazarı: Sait Faik Abasıyanık

Kitabın Özeti:

Kitabın Adı:

Kitabın Yazarı:Nabizade Nazım

Kitabın önemi ve Türk edebiyatındaki yeri:Karabibik, Türk Edebiyatı’ndaki ilk gerçekçi uzun öykü olmasının yanı sıra, ilk köy romanı olma özelliği de taşır.  1890 yılında Nabizade Nazım tarafından, yazarın “Zehra” adlı romanından altı sene evvel kaleme alınmıştır. Toplumcu yaklaşımı dolayısı ile günümüz öykücülüğüne yakın bir tarza sahiptir. Geçime ilişkin sorunlar, toprak sorunları, insanın doğaya karşı verdiği mücadele ve yöresel gözlemleri ile Anadolu’nun gerçeklerini ele alan ilk bilinçli öykü olarak öne çıkan bir romandır Karabibik.

Kitabın Özeti:

Romana ismini veren Karabibik, Antalya’nın Kaş ilçesi sınırlarına dahil olan Beyelik köyündeki sekiz dönüm büyüklüğündeki tarlasında yaşamını devam ettirmektedir. Tarlasını işlemek ve sürmek amacı ile Koca İmam’dan az sayıda öküz kiralar. Kızı Huri ile Koca İmam’ın kayınçosu Sarı İsmai’’i evlendirebildiği takdirde ise artık öküzleri kiralamak zorunda kalmayacaktır. Ne var ki Sarı İsmail, bir başka kızla evlenir ve Karabibiğin bu ümidi böylelikle son bulur. Tefecilik yapan bir Rum’dan, yüksek bir faiz ile borç para alarak, bu para ile iki adet öküz satın alır. Karabibik, tarlaya ve artık öküzlere de sahip olmasından dolayı kızının karşısına bir kısmetin her halükarda çıkacağını düşünmektedir ve bu düşüncesinde de yanılmaz. Kavgalı olduğu toprak ağası Yosturoğlu’nun yeğeni Hüseyin, Karabibik’in kızı Huri’yi sevmektedir ve bir gün Hüseyin ile Huri evlenirler. Neticede ise Karabibik, bu evlilikten kendi payına düşeni alır.

Kitabın adı:

Kitabın yazarı: Ömer seyfettin

Kitabın özeti:

Hayata gözlerimi açtığım şehir olan Gönen, benim için uzun yıllardan bu yana bir daha hiç ziyaret edilmemiş, geçmişte kalan silik bir hatıra şimdilerde. Orada yaşadığımız ev ile okuduğum okula dair sahneler anılarımda kalan ise yalnızca.

Ortasında dikkat çekecek kadar beyaz renkte olan evimizin bulunduğu geniş bir bahçe ve ev işlerimizde bize yardımcı olan Abil Abla’nın geceleri bana anlattığı masallarda yer alan ve pek çok gece rüyalarıma girerek beni ürküten o korkulu ayı…

Okuldan aklımda kalanlar ise, tek katlı ve boya ya da badanası olmayan, ufak bahçesinde hiç ağaç bulunmayan, üstü kapalı bir avluya sahip bir okul olduğu. Tüm kız ve erkek talebeler ise hep birlikte okur ve oyunlarını beraberce oynarlardı. Oldukça yaşlı ve “Büyük Hoca” olarak tabir ettiğimiz bir kadın öğretmen ve bir de onun “Küçük Hoca” dediğimiz, biraz aptal bir oğlu vardı. Kızlar bana “Ak Bey” ismini takmışlardı. Saçlarımın beyaz olmasından dolayı beni bu isimle anıyorlardı herhalde.

Bir suç işlediklerinde okulda talebeler dayakla cezalandırılırlardı. Cezanın şekli ise genellikle falaka idi. Suçlu bulunan kızlar bile falakaya yatırılırlardı. Ben bu tür bir cezaya hiç maruz kalmadı isem de, suçum olmayan bir nedenden ötürü Büyük Hoca tarafından bir kez kulağımın çekilmiş olduğunu hatırlıyorum. Bu olaydan ötürü çok üzülmüş ve bir hayli göz yaşı döktüğüm geliyor aklıma şimdi. Sonrasında ise kulağımın çekilmesi ile ilişkili şuçta asıl kabahati bulunan çocuğu bulmuştum. Çocuk bana, “musluğu Ali kırdı fakat o oldukça güçsüz ve falaka cezasını kaldıramaz ve belki de ölür. Ali ile ikimizin andı vardır. O şimdi hasta fakat ben oldukça güçlüyüm. Onu bu cezadan kurtarmak için yalan söyledim ve işte onu kurtardım” demişti.  Kan kardeşleri birbirlerini böyle zor durumlarda bu şekilde savunuyorlardı demek ki ve benim de kan kardeşim olsa idi, böyle bir olay olduğunda başıma gelebilecek şeylere karşı o da beni koruyacaktı. Bu olaydan sonra okulda çok büyük bir yalnızlık duygusuna kapılmıştım. Anneme gitmiş ve bir arkadaşımla and içmek istediğimi söylemiştim ona. Annem ise bana, “böyle münasebetsiz şeyler istemiyorum, bu isteğinden derhal vazgeç ”, diyerek bu istediğime bir hayli olumsuz bir tepki ile yanıt vermişti.

Ne var ki ben onun sözlerine hiç kulak asmamıştım, çünkü birisi ile and içmeye kararlı idim, fakat bunu kiminle yapacağımı bir türlü bilemiyordum. Sonunda ise kan kardeşi olacağım kişi şans eseri karşıma çıkmıştı. Mıstık adında ve bu addan dolayı kızların kendisi ile sürekli alay ettikleri bir çocuk vardı. Herkesten daha güçlü idi, yarış yaptığımızda da diğer tüm çocukları geçerdi ve vücudunun her yeri etli etli ve tombuldu.

Günün birinde ağaçtan  yarış atlarımızı hazırlarken elimde tuttuğum çakı aniden kaydı ve şahadet parmağımı kesti. Tabi parmağım kanamaya başladı. Bunun üzerine o an zaten yanımda olan Mıstık’a da kanını akıtmasını söyledim. Mıstık da kanını akıttı ve daha sonra ise kanayan yerlerimizi birbirine değdirerek damarlarımızdaki kanı birbirine karıştırdık ve kanayan yerlerimizi karşılıklı olarak emdik.

Bu olayın ardından seneler geçmiş ve ben Mıstık ile kurduğumuz kan kardeşliğini hemen hemen unutmuştum. Mıstık’la okuldan çıktığımız bir gün yan yana yürürken önümüzde aniden elinde sopalar olan adamların kovalamakta oldukları kapkara bir köpek çıkıverdi. Mıstık bana, hemen kendisinin arkasına saklanmamı söyledi ve dosdoğru bize doğru koşan köpekle çarpıştı. Köpekle adeta boğaz boğaza gelmişti Mıstık, ben ise korkudan tir tir titriyordum. Eline sopalar olan adamlar koşarak yetiştiler hemen ve köpek kaçarak oradan uzaklaştı. Adamlar Mıstık’ı evine götürürlerken, ben de koşarak eve gittim ve başımıza gelenleri aileme aktardım.

Mıstık bu olaydan sonraki gün ve daha sonraki günler okula bir daha hiç gelmedi. Bir gün gelecek ümidi ile okula her gittiğim gün, onu yine de okulda göremiyordum. Sonra bir gün duyduk… Mıstık, köpeklerle olan mücadelesinde aldığı ağır yaralar nedeni ile ölmüştü.

Mıstık’ın ismi her söylendiğinde ve O’nunla kan kardeşi olduğum gün elimde açılmış olan yara izi aklıma geldiğinde, hiç farkında olmadan sol elimin şahadet parmağına bakarım. Parmağımdaki bu küçük yara izinin mukaddes bir hatıra olduğunu düşünürüm hep. Beraberce içtiğimiz ant için, beni kurtarmak için ölen o kahraman kan kardeşimin sıcaklığını ve sevgisini hissederim. O kudurmuş, kocaman köpekle çarpışarak beni koruyan yiğit bir aslanın hayalini görürüm

Günün birinde bu güzel köyü fareler basmış. Bu, öyle büyük ve kalabalık bir fare sürüsü imiş ki, köyün her yerine yayılmış. Fareler kısa sürede köyün tüm sokaklarına dağılmış ve bütün evlerin içine doluşmuş. Fareler köyün evlerinde, pazarlarında ve tarlalarında buldukları tüm yiyecekleri yiyor, insanlara yiyecek hiç bir şey bırakmıyormuş. Köyde yaşayan insanlar bu farelerle nasıl baş edeceklerini bir türlü bilemiyorlarmış ve fareler yüzünde hayat bu köyde çok zor bir hale gelmiş. Köyün insanları köy muhtarından bu işe bir çare bulmasını ve farelerin köyü terk etmesi için bir şeyler yapmasını istemişler. Ne var ki, muhtar da bu işe bir çözüm bulamamış. Farelerin hüküm sürmeye başladığı bu köye ise insanlar artık “Fareli Köy” demeye başlamışlar.

Daha sonra bir gün, köye kaval çalan genç bir adam gelmiş ve eğer kendisine bir kese altın verirlerse, bu pis farelerin tüm köyü terk etmelerini sağlayabileceğini söylemiş. Bu habere çok sevinen halk hemen aralarında bir kese altın toplayarak köyün muhtarına teslim etmişler. Köyü farelerden temizlediği zaman, muhtar bu bir kese altını kavalcıya verecekmiş. İnsanlar ise köyün farelerden temizlenip yeniden güzel bir köy olacağı günü sabırsızlıkla beklemeye başlamışlar.

Köyün muhtarından önerisinin kabul edildiğini öğrenen kavalcı, söz verdiği gibi fareleri köyden uzaklaştırmak için başlamış kavalını çalmaya. Bu, aslında sihirli bir kavalmış ve çok güzel ve çok hoş sesler çıkıyormuş içinden. Bu sesleri duyan fareler yaşadıkları yerlerden çıkıp kavalcının etrafına toplanmaya başlamışlar. Kısa sürede köydeki tüm fareler kavalcının çevresini sarmış ve kavaldan çıkan sesleri dinlemeye başlamışlar. Tüm farelerin toplandığını gören kavalcı, kavalını çalmaya devam ederek başlamış yürümeye. Köyün yakınlarında bir dere varmış. Kavalcı o dereye doğru yürümeye devam etmiş ve ve fareler de arkasından onu takip etmiş. Dereye ulaştıklarında kavalcı hiç durmamış ve derenin içine doğru yürümeye devam etmiş. Kavaldan çıkan seslerle büyülenen fareler de hiç durmadan onu takip etmeye devam etmiş. Kavalcı derenin karşısında tekrar karaya çıkmış elbet, fakat farelerin hepsi dereye düşerek boğulmuş ve derenin akan sularında kaybolup gitmiş. Farelerin hepsinin derede boğulup öldüğünden emin olana kadar kavalını çalmaya devam eden kavalcı, daha sonra ise köyün muhtarından bir kese altınını almak üzere köye geri dönmüş.

Köyü farelerden kurtararak bir kese altın kazanmış olmanın mutluluğu içindeki kavalcı, köye geri dönerken çeşitli hayaller kurmaya başlamış. O altınlarla ne kadar rahat ve mutlu yaşayacağını, kendi işini kurabileceğini ve diğer zengin insanlar gibi keyifli bir yaşam sürebileceğini düşünmüş hep. Kavalcı köye vardığında altınlarını almak için hemen muhtarın yanına gitmiş. Muhtar ise kendi kendine, “nasıl olsa köyün tamamı farelerden temizlendi ve tüm köyün isteği yerien gelmiş oldu. En iyisi ben bu bir kese altını vermeyeyim ve altınlar bana kalsın” diye düşünmüş ve kavalcıya çeşitli mazeretler uydurmuş ve altınları ona vermemiş.

Kandırılmış olduğunu gören kavalcı, köye bir ders vermeye karar vermiş ve yeniden başlamış kavalını çalmaya. Kavalın senini duyan köyün tüm çocukları, tıpkı farelerin yaptığı gibi koşarak kavalcının etrafından toplanmaya başlamışlar. Kavalcı adam kavalını çalarak köyün dışına yürümeye başlamış, çocuklar ise kavalın sesinden büyülenmiş bir şekilde onu takip etmişler. Kısa süre sonra köyde tek bir çocuk bile kalmamış ve çocukları kaybolan anneler ile babalar çok endişenmişler ve ne yapacaklarını bilememişler.

Köy halkı yeniden muhtara gitmişler. Muhtara, “Kavalcıya hakkı olan bir kese altını vermekten vazgeçtin ve o da bizim çocuklarımızı tıpkı fareleri alıp götürdüğü gibi götürdü. Şimdi ne yapacağız?” diyerek hem dertlerini anlatmışlar, hem de muhtarın bu yanlış davranışının nasıl kötü bir duruma yol açtığını anlatmışlar kendisine.

Aldatıldığı için hala çok kızgın olan kavalcı çocuklarla birlikte bir ormana gelmiş ve bir ağacın altına oturup biraz dinlenmeye karar vermiş. Bu sırada aklına bir fikir gelmiş kavalcının. Köye tekrar geri dönüp muhtardan hakkı olan bir kese altını tekrar isterse, muhtarın bu sefer altınları kendisine verebileceğini düşünmüş ve hemen yola koyulup köye doğru yürümeye başlamış. Fakat kavalını ormanda dinlenirken oturduğu ağacın dibinde unuttuğunu fark etmemiş. Çocuklardan birisi, sihirli melodiler çıkaran bu kavalı bulmuş ve kavalı çalarak köye doğru yürümeye başlamış. Kavalın büyülü sesini duyan diğer çocuklar hemen bu çocuğun etrafında toplanmışlar ve onun arkasından köye doğru yürümeye başlamışlar. Bir süre sonra ise çocukların hepsi köye varmış ve ailelerine yeniden kavuşmuşlar. Hem çocuklar hem de onların anneleri ve babaları çok ama çok sevinmişler. Duydukları sevinçten ve mutluluktan yerlerinde duramamışlar, günlerce bayram yapmışlar.

Köylüler daha sonra yeniden muhtara gitmişler ve altınları kavalcıya vermeyerek ne kadar büyük hata yaptığını, eğer çocukları asla geri dönemeselerdi ne kadar büyük bir üzüntü yaşayabileceklerini anlatmışlar ona. Altınları da kavalcıya vermesini istemişler. Muhtar da kavalcıya hak etmiş olduğu bir kese altını vermiş. Kavalcı altınları ile birlikte mutluluk içinde yeniden hayaller kurarak köyden ayrılmış. Köylüler de tüm bu sorunlardan kurtuldukları için çok mutlu olmuşlar ve şirin köylerinde yeniden neşe içinde yaşamaya devam etmişler…